O KONIACH RASY HUCULSKIEJ

  Hucuły są to niewielkie, prymitywne konie górskie - jedna z najstarszych istniejących do dziś w Polsce ras końskich. Zostały wyhodowane we Wschodnich Karpatach, a ich nazwa pochodzi od górali ruskich – Hucułów, dla których ze względu na swe walory odgrywały one bardzo ważną rolę w życiu codziennym. Rasa ta ukształtowała się pod wpływem ostrego klimatu górskiego, przy ubogiej paszy i w bardzo prymitywnych warunkach bytowania. Konie przez większą część roku przebywały na połoninach i tylko w czasie najtęższych mrozów i śniegów chroniły się do szałasów lub przyzagrodowych stajenek. Latem żywiły się roślinnością ubogich górskich pastwisk, a zimą wyłącznie przy stogach siana. Zazwyczaj obywały się bez dodatku cennego owsa. Wyjątkowo trudne warunki bytowania i brutalna selekcja naturalna utrwaliły w nich rzadką u innych ras witalność i odporność na choroby oraz upór, wytrzymałość i niewybredność. Trwająca od niepamiętnych czasów symbioza z człowiekiem, bez której przetrwanie byłoby jeszcze trudniejsze, ukształtowała ich dobry, wdzięczny charakter. Dawniej wykorzystywano je głównie jako konie juczne i wierzchowe, następnie jako zaprzęgowe.

    Hucuły ze względu na swoje zalety: towarzyskość, wytrwałość, spokój, opanowanie i niewielki wzrost (wysokość w kłębie: 132–143 cm klacze, 135-145 cm ogiery), doskonale nadają się na konia rekreacyjnego, rodzinnego, do turystyki górskiej i hipoterapii. Mogą ich dosiadać nawet początkujący jeźdźcy oraz dzieci. Konie huculskie cechuje również duża inteligencja, spryt i rzadka u innych ras chęć kontaktu z człowiekiem. Charakterystyczna dla hucułów jest ich dzielność i odwaga - sprawdzane podczas przejazdu po specjalnym torze - ścieżce huculskiej.

   Rasa ta odznacza się również unikalnym genotypem, wysoką płodnością, dobrymi cechami matecznymi i długowiecznością.

  W 1979 roku oficjalnie uznano hucuły za „ginący relikt przyrody” oraz „dobro kultury narodowej”. Objęto je ochroną prawną co zapobiegło wymarciu tej cennej rasy.